دانلود مقاله معرفی سیمان چاه نفت و ارزیابی استانداردهای ایران با API آمریکا

دانلود مقاله معرفی سیمان چاه نفت و ارزیابی استانداردهای ایران با API آمریکا

 

مشخصات این فایل
عنوان: معرفی سیمان چاه نفت و ارزیابی استانداردهای ایران با API آمریکا
فرمت فایل : word( قابل ویرایش)
تعداد صفحات: 42

این مقاله درمورد معرفی سیمان چاه نفت و ارزیابی استانداردهای ایران با API آمریکا می باشد.

خلاصه آنچه در مقاله معرفی سیمان چاه نفت و ارزیابی استانداردهای ایران با API آمریکا می خوانید :

براکس (Borax) :
براکس یا Sodium tetra borate decahyrate  بفرمول   در سیمان چاه نفت بعنوان یک partial accelerator بکار می رود، زیرا هم زمان بندش دوغاب سیمان را زیاد می کند و هم استحکام تراکمی سنگ آنرا افزایش می دهد. استفاده از براکس در سیمان چاه نفت مستلزم آزمایش های پایلوت دقیق است.
علاوه بر تند کننده هائی که نام بردیم، برخی accelerator دیگر وجود دارند، که ساخت شرکتهای سیمانکار می باشند و توسط خود این شرکتها معرفی می شوند. این accelerator ها غالباً مخلوطی هستند از accelerator های معروف و قبل از استفاده از آنها در سر چاه ، باید در آزمایشگاه روی آنها حتماً پایلوت تست دقیق صورت گیرد.
مثل :   ساخت شرکت داول شلمبرجر : مخلوطی است از سدیم کلراید و کلسیم کلراید به نسبت سه به دو که از آن در سیمانکاری چاههای کم عمق و نیمه عمق استفاده می شود. [1]
فصل چهارم :
کند کننده های سیمان Cement Retarder
گفتم که حرارت و فشار را از جمله عوامل هستند که باعث تسریع بندش دوغابهای سیمان می شوند. وقتیکه حفاری چاه به عمق های پائین تر می رسد، حرارت ( و فشار) ته چاه نیز افزایش پیدا می کند. سیمانکاری چنین چاههائی با سیمانهای معمولی امکان پذیر نیست، زیرا حرارت فوق العاده زیاد چاه می تواند دوغاب سیمان را در نیمۀ راه خود بقدری سفت کند که دیگر پمپ کردن دوغاب غیر ممکن شود. حتی سیمانهائی که در هنگام تولید در کارخانه ریتارد می شوند و بنام Commercial Retarded Cement ( یا سیمانهای ریتارد شده تجارتی) معروفند – مثل سیمانهای کلاس D و E و (یا) F – نیز ممکن است برای سیمانکاری این گونه چاههای داغ مناسب نباشد، بنابراین در عمل لازم است که اثر حرارت و فشار را روی دوغاب سیمان به شکلی از بین برد و زمان نیم بند شدن دوغاب را طولانی کرد. ساده ترین را برای طولانی تر کردن زمان بندش دوغابهای سیمان، رقیق کردن آنها توسط آب است. اینکار WCR دوغاب را افزایش می دهد و سرعت طبیعی ترکیب سیمان و آب را کم می کند.
با این حال این روش را همواره نمی توان در همه موارد بکار برد، زیرا افزایش WCR دوغابهای سیمان اگر چه TT آنها را زیاد می کند، ام باعث کاهش وزن و کاهش ویسکاسیتی آنها می شود. دوغابهای کم وزن با ویسکاسیتی اندک برای سیمان کاری چاه عمیق و پرفشار مناسب نیستند، زیرا نه وزن کافی برای کنترل فشار چاه را دارند و نه به علت ویسکاسیتی اندک آنها ، می توان به آنها مواد وزن افزا افزود تا سنگین شوند. مؤثرترین روش برای طولانی تر کردن زمان نیم بندش دوغابهای سیمان، استفاده از ریتاردهای شیمیائی است. ریتاردهای شیمیائی موادی هستند، معمولاً آلی با وزن مولکولی زیاد که چون به سیمان یا آب افزوده شوند، باعث کاهش سرعت طبیعی ترکیب آنها می شوند و به این ترتیب TT و ST دوغاب را به تاخیر می اندازد. در ساختمان شیمیائی ریتاردها یک یا چند رادیکال هیدروکسیل   وجود دارد و همین عامل است که با چسبیدن به سطوح دانه های سیمان در دوغاب، غشائی منفی بدور آنها بوجود آورده و آنها را از یکدیگر دفع می کند. بدین سان زمان نیم بند شدن و زمان بندش کامل دوغاب به تعویق می افتد. یک ریتاردر خوب و قابل قبول در عین حال که TT و ST دوغاب را به تاخیر می اندازند، مانع استحکام یافتن سنگ سیمان حاصل نمی شود. استفاده از ریتاردرها در سیمان چاه نفت مستلزم دقت و احتیاط زیاد است. در بیشتر موارد باید آزمایشات پایلوت را در لابراتوار انجام داد و از روی نتایج بدست آمده میزان مناسب ریتاردر را برای سیمان مورد نظر تعیین کرد.
امروز کمتر چاه نفتی را می توان یافت که عمق بیش از 2000 فوت ( یا BHST بیش از  260) داشته باشد و در سیمانکاری آن از یک ریتاردر سیمانی استفاده نشده باشد. انتخاب یک ریتاردر در سازگاری بویژه برای سیمانهای ریتارد شده ی تجارتی گاهی کار دشواری است ، زیرا اینگونه سیمانها در هنگام تولید در کارخانه آغشته به ترکیباتی از قبیل صمغ ها گیاهی ، لیگنین ها ( یا نمکهای اسید لیگنوسالفونیت) ، مشتقات سلولزی و برخی اسیدهای آلی ضعیف شده اند و از آنجا که این ترکیبات خود روی سیمان اثر retarding دارند ممکن است با ریتاردرهای دیگر سازگاری نداشته باشند.
این مشکل منجر به پیدایش سیمانهای کلاس G و H شد که بنام سیمانهای پایه معروفند. این سیمانها را آسان تر از سیمانهای دیگر می توان ریتارد کرد ، زیرا در ساختمان آنها هیچگونه ریتارد شیمیایی بکار نرفته است.
عامل عمده ایکه استفاده از یک ریتاردر شیمیائی را در سمیان چاه نفت تعیین می کند، حرارت چاه است. در چاههائیکه BSHT آنها بیش از  120 است، واکنش بین سیمان و آب تسریع می شود و دوغاب سیمان بواسطه گرمای زیاد، زودتر از موعد مقرر می بندد و سفت می شود. تنظیم مناسب TT دوغاب سیمان که قرار است در چنینی چاهی بکار رود، تنها با استفاده از ریتادرهای شیمیائی میسر است. استفاده از افزودنیهای آبخواه (مثل بنتونایت و غیره) که وجودشان در دوغاب سیمان مستلزم اضافه کردن آب زیادتر به دوغاب است و نیز می تواند بعنوان یک عامل دیگر در امر استفاده از ریتاردر زیادتر در سیمان چاه نفت به شمار می آید، زیرا از یک طرف آب اضافی، غلظت ریتاردر و در نتیجه اثر آنها دوغاب سیمان کاهش می دهد و از طرف دیگر بخش بزرگی از ذرات ریتاردر بدور دانه های ریز افزودنی آبخواه جمع شده و به سطوح آنها می چسبند و به این ترتیب مقدار ریتاردر آزاد شده موجود در دوغاب که باید واکنش بین سیمان و آب را کند کند، کم می شود. جبران این کمبود و همچنین جبران اثر رقیق تر شدن ریتاردر بواسطه آب زیاد، تنها با استفاده بیشتر از همان ریتاردر مسیر است.
از مجموعه اطلاعاتی که در نتیجه آزمایشات و تحقیقات متعدد روی ریتاردها عاید شده است ، برخی قواعد تجربی بدست آمده که به « قوانین ریتاردها » معروفند. مهمترین این قوانین عبارتند از :
1.    ریتاردهای روی TT دوغاب سیمان اثر لگاریتمی مستقیم دارند. یعنی افزایش یا کاهش اندکی در غلظت ریتاردر می تواند باعث کاهش شدید در TT دوغاب سیمان بشود.
2.    TT دوغاب خالصی که چند بار پیاپی آغشته به غلظتهای مختلفی از یکنوع ریتاردر شده است برابر با TT همان دوغاب وقتیکه یکی آغشته به مجموع غلظتهای ریتاردر شده است.
3.    TT دوغاب خالصی که آغشته به چند ریتاردر مختلف شده است ، تقریباً برابر است با مجموع TT های دوغاب اگر که دوغاب آغشته به تک تک ریتاردها باشد.
4.    حلالیت ریتاردرها در آب و اثر آنها روی TT دوغاب سیمان بستگی به دمای آب دارد. معمولاً ریتاردرها در یک محدوده ی معینی از دما بهتر حل می شوند و هم در این محدوده است که فعالیت شدیدتری از خود نشان می دهند و TT دوغاب را به حداکثر مقدار خود می رسانند.
اینک به معرفی مهمترین ریتاردرهای شیمیائی می پردازیم :
1.    اینک لیگنوسالفونیت (calcium lingo sulfonate) :
کلسیم لیگنوسالفونیت معروفترین ریتاردر شیمیائی است که در سیمان چاه نفت بکار می رود. طرز عمل آن به این شکل ا ست که پس از حل شدن در آب بسوی دانه های بسیار ریز سیمان می رود و به سطوح خارجی آن می چسبد و با ایجاد فیلم یا غشاء نازکی بدور آنها، مانع از هیدراته شدن سریع آنها می  گردد و باین ترتیب سرعت طبیعی واکنش آب و سیمان را کاهش می دهد. تقریباً همۀ کارخانه های سازندهای سیمان آن را به سیمانهای کلاس D و E و (یا) F می افزایند تا این سیمانها را ریتارد کنند. سیمانهائی که باین ترتیب ریتارد می شوند، بعداً بوسیله ی کمی براکس تثبیت می گردند تا تغییرات TT آنها نسبت به دما یکنواخت شود. در شکل 4-1 منحنی تغییرات TT دوغاب خالصی از یک سیمان پایه را که آغشته به نیم درصد کلسیم لیگنوسالفونیت شده است بر حسب تغییرات دما می بینید.

بخشی از فهرست مطالب مقاله معرفی سیمان چاه نفت و ارزیابی استانداردهای ایران با API آمریکا

علائم و اختصارات
مقدمه
فصل اول
تاریخچه
ترکیبات سیمان پرتلند
تعیین درصد ترکیبات اکسیدی سیمان
سیمانهای کندبند
سیمان ضد سولفات
فصل دوم
کلاسهای مختلف سیمان چاه نفت
استحکام و تنزل استحکام
زمان نیم بندش دوغاب سیمان
افزودنیهای سیمان
انواع افزودنیهای سیمان
ارزیابی جداول استاندارد 8087 ایران و API آمریکا
فصل سوم
تند کننده های سیمان
کلسیم کلراید
سدیم کلراید
آب دریا
براکس
فصل چهارم
کند کننده های سیمان
کلسیم لیکنوسالفونیت
CMHEC
براکس
سدیم کلراید
فصل پنجم
دوغابهای سبک وزن سیمان
سیمانهای بنتونایتی
پوزوانها و سیمانهای پوزولانی
خاک دو اتمی
پرولایت
گیلسونایت
فصل ششم
کاربرد نانومواد در سیمانکاری
نتیجه گیری منابع و مراجع



پرداخت اینترنتی - دانلود سریع - اطمینان از خرید

پرداخت هزینه و دریافت فایل

مبلغ قابل پرداخت 6,900 تومان
نمایش لینک دانلود پس از پرداخت هزینه
ایمیل
موبایل
کمک به هزینه درمان بیماران سرطانی

درصورتیکه برای خرید اینترنتی نیاز به راهنمایی دارید اینجا کلیک کنید


فایل هایی که پس از پرداخت می توانید دانلود کنید

نام فایلحجم فایل
narmi-siman_2013774_7558.zip244.8k